Historie

De flat werd gebouwd in 1928-1934 aan de oude Schiekade als onderdeel van het Ungerpleincomplex. Het gebouw was na oplevering met 43 meter vermoedelijk de hoogste woontoren van Europa. Het lag langs de Rotterdamse Schie, een kanaal tussen Overschie en Rotterdam dat werd aangelegd tussen 1343 en 1348 op de plek van enkele bestaande waterlopen. Voor de financiering van de bouw van de torenflat door aannemer Van Vliet en Van Dulst werd de 1e Rotterdamse Flatbouwmaatschappij NV opgericht.

De flat werd gebouwd naar ontwerp van Jo van den Broek in samenwerking met Henrich Leppla volgens het principe van het Nieuwe Bouwen. Kenmerken hiervan zijn functionaliteit en het ontbreken van versieringen. Er werd gestreefd naar een zuivere vormentaal gebaseerd op stereometrische vormen. Transparantie, ruimte, licht en lucht werden bereikt door moderne materialen en constructiemethoden toe te passen. Het gebouw werd opgetrokken in betonskelet. De gevel kon hierdoor geheel gebruikt worden voor de vormgeving van het gebouw.

De flat werd oorspronkelijk gerealiseerd als luxe woongebouw.. Per etage waren er 2 grote appartementen met 5 tot 6 kamers en een kamer voor de dienstbode. Op de bovenste verdieping bevond zich een penthouse. Kenmerkend voor de appartementen waren de schuifwanden, inbouwkasten en bovenlichten.

Al in 1936 werd het gebouw op een aantal punten aangepast. Op de begane grond kwamen een drietal kleine flatwoningen en een huismeesterswoning. De achtergevel werd naar buiten gebracht waardoor deze woning een betere lichtinval kreeg. Later kwamen er op de begane grond kleine winkels.

Na de oorlog wordt de Schie met oorlogspuin gedempt om de belangrijkste ontsluitingsweg vanuit het centrum in noordelijke richting te realiseren. Op het plein komt een Esso tankstation en over de Schiekade wordt een trambaan aangelegd.

Sinds de jaren zestig is het flatgebouw in gebruik als kantoor. Ook aan het uiterlijk van de flat veranderde het nodige. Zo werden de stalen vensterpuien vervangen door kunststofkozijnen met spiegelglas.

In 1986 vond er een renovatie van de gevels plaats. Er kwamen nieuwe kozijnen die een antracietkleur kregen. De renovatie werd uitgevoerd door de architectengemeenschap Van den Broek en Bakema.

In 1998 kreeg het gebouw een nieuwe entree, ontworpen door OE! Ontwerp. Ook intern vonden er verschillende wijzigingen plaats. Op de begane grond werd de pui links van de entree naar voren geplaatst zodat er meer winkelruimte ontstond. Hierdoor ging het effect van een vrij transparante plint met daarboven ‘zwevend’ een flat verloren.

Het jonge Rijksmonument is in de jaren daarna flink in verval geraakt. Dieptepunt is het naar beneden storten van kozijnen van de negende verdieping in 2021. Eind 2021 heeft Leyten het grotendeels leegstaande Rijksmonument aangekocht met als doel om het gebouw volledig te restaureren en de woonfunctie terug te brengen. In het afgelopen jaren is met de gemeente en Hylkema Erfgoed intensief samengewerkt om het renovatieplan vorm te geven. 

Hylkema Erfgoed wil de oude stijl van het gebouw met de herkenbare kozijnen weer terugbrengen: "Er is veel van de schoonheid verloren gegaan. Met het terugbrengen van de oorspronkelijke functie en het historische karakter, brengen we een stukje geschiedenis terug in Rotterdam en gaat de torenflat weer een mooie toekomst tegemoet als woonlocatie."

Inmiddels is de omgevingsvergunning verleend en is in maart de renovatie gestart.

Medio 2024 zijn de 49 huurappartementen klaar voor gebruik. Vanaf oktober is de verhuur voor short-stay verblijf een feit. Negentig jaar na de eerste oplevering siert dit Rotterdamse icoon in zijn oorspronkelijke verschijning de Rotterdamse skyline, zeker niet meer als de hoogste woontoren maar wel als de oudste.